Nenadu Grujičiću nagrada "Simo Matavulj"

SREMSKI KARLOVCI - Visoko priznanje Udruženja književnika Srbije za 2021. godinu, nagrada „Simo Matavulj“, za ukupni stvaralački opus, pripala je savremenom srpskom pesniku, piscu i kulturnom delatniku Nenadu Grujičiću. Odluku je jednoglasno doneo Upravni odbor UKS: Milovan Vitezović Miloš Janković, Novica Sovrlić, Selimir Radulović, Adam Puslojić, Gordana Vlajić, Dragan Mraović, Živorad Ajdačić i Vidak Maslovarić. Nagrada nosi ime po velikom našem književniku Simi Matavulju koji je bio i prvi predsednik Srpskog književničkog društva (1905), čije tradicije danas nastavlja Udruženje književnika Srbije.

U proteklih godinu-dve dana, Grujičić je dobio četiri nagrade za životno delo i ukupni književni opus: „Velika bazjaška povelja“ u Rumuniji, „Kočićeva nagrada Grada Banjaluke“, Povelja Grada Sremskih Karlovaca“ i „Zlatni Orfej“ (Međunarodni festival „Srpsko pero“ u Jagodini). Tokom bogate karijere, on je laureat značajnih nagrada među kojima su i one sa imenima Branka Radičevića, Vuka Karadžića, Milana Rakića, Ive Andrića, Skendera Kulenovića, Save Mrkalja, Vase Pelagića, Pavla Markovića Adamova, braće Micić, Lazara Vučkovića, te „Pečata varoši sremskokarlovačke“, „Kondira Kosovke Devojke“, „Šušnjara“, „Stražilova“, „Zlatnog prstena“ i drugih.

Na vest o nagradi „Simo Matavulj“, Nenad Grujičić je izjavio: „U danima pandemijske iracionalnosti, ovo je slovesna i divna vest iz književnog života, koju želim da podelim sa svima u znaku preko potrebne radosti i ljubavi. Još od školskih dana, pripovedanje Sime Matavulja ostavljalo je na mene utisak od kojeg raste duša, takav je to jezik i – stil ovog nesvakidašnjeg srpskog pisca. Rodom iz Dalmacije, kao niko pre, ni posle njega, upečatljivo je slikao karakter, mentalitet i život našega čoveka iz tih predela („Bakonja fra Brne“ i „Pilipenda“), ali i ljudi iz Crne Gore i Srbije.“

A o Matavuljevim dolascima u Sremske Karlovce, Grujičić je dodao: „Simo Matavulj je bio istaknuti saradnik Brankovog kola u periodu od 1895. do 1907. godine, dok se na čelu nalazio Pavle Marković Adamov. Zato je Matavulj često navraćao u Sremske Karlovce, u redakciju lista Brankovo kolo, koja se nalazila u Adamovljevoj kući, u današnjoj Zmaj Jovinoj 4. Uz karlovački bermet, tu su eglenisali i Stevan Sremac, Branislav Nušić, Dragutin Ilić, Jovan Grčić, Milan Savić i drugi, a svoje radove u Brankovom kolu uz Matavulja objavljivali i Janko Veselinović, Radoje Domanović, Veljko Petrović, Bora Stanković, Antun Gustav Matoš, Aleksa Šantić, Sima Pandurović, Jovan Dučić, Dragutin Ilić, Mileta Jakšić i drugi. Posle preuranjene smrti Pavla Markovića Adamova (1907), Simo Matavulj je održao oproštajni govor u Sabornoj crkvi Svetog oca Nikolaja u Sremskim Karlovcima, gde se bio okupio silan narod. Godinu dana potom i sâm je iznenada u pedeset šestoj godini u Beogradu napustio (1908) ovaj svet. Od preko dvadesetak svojih izvrsnih dela, jedno, Na pragu drugog života (1899), objavio je u Sremskim Karlovcima, a četiri Novom Sadu: Iz Crne Gore i primorja (1888), Boka i Bokelji (1893), Primorska obličja (1899) i S mora i planine (1901).“

Nenad Grujičić objavio je šesnaest knjiga pesama, sedam izbora poezije, osam knjiga proze, eseja, kritika, polemika i pet antologija. Evo nekih naslova: Maternji jezik, Linije na dlanu, Carska namiguša, Jadac, Pusta sreća, Log, Cvast, Živa duša, Svetlost i zvuci, Sremskokarlovačke tercine, Priče iz potaje, Priče za romane, Muža duša, Ojkača , „Branko – pesnik mladosti , Polemike i odušci, Antologija srpske poezije (1847-2000) i druge. Poezija mu je prevedena na dvadesetak jezika.

Nalazeći se na čelu Brankovog kola, Grujičić je uspeo da od ove institucije napravi kulturni brend u Srbiji i regionu. Zaslugom Nenada Grujičića, vekovna poetsko-vokalna tvorevina dinarskih Srba Krajišnika, ojkača (rimovani desetarački dvostiha), upisana je 2013. godine u prvi Registar nematerijalnog kzulturnog nasleđa Srbije.

Nagrada „Simo Matavulj“ svečano će biti uručena Nenadu Grujičiću u decembru na godišnjoj skupštini Udruženja književnika Srbije u Beogradu.