Božidar - Boža Majstorović predstavio 13 svojih knjiga

BEOGRAD - Povodom izlaska iz štampe, Božidar-Boža Majstorović je predstavio svojih 13 knjiga / naslova. U organizaciji izdavača ovih djela „Krajiškog kulturno-istorijskog centra“, u Beogradu je 10. oktobra, u klub-restoranu „ Tesla“, održana prigodna promocija. Mirko Radaković, u ime izdavača se zahvalio profesoru Božidaru – Boži Majstoroviću, novinaru i publicisti iz Beograda, rođenom 1933. godine u selu Kestenovac u Lici, što je baš „Krajiškom kulturno-istorijskom centru“ ukazao čast da objavi ove knjige pisane i pripremane 30 godina.

Muška pjevačka grupa „Ćiro“ Drvar-Lička Kaldrma, otvorila je program pjesmama iz Like i Bosanske Krajine, a zatim je izvode iz recenzije ovih djela, koje je napisao poznati lički slikar Budislav Vlaisavljević (Budo Modri), sa trenutnim prebivalištem u Parizu, govorila Marija Božić.

Svestrana radoznalost

„Autor, na izrazito živ, njemu svojstven način, opisuje mnoge legendarne bitke, ljude i događaje na tlu bivše Jugoslavije. Kao budnom stražaru između dva milenijuma, sa svojim novinarskim perom i fotoaparatom, nisu mu mogli promaći ključni događaji iz tog dramatičnog doba, koji su trajno „tetovirali“ i napojili njegov znatiželjni reporterski duh svestrane radoznalosti“, izdvojila je, između ostalog, Marija Božić, završavajući riječima Bude Modrog da:“….. još jedino ekologija može biti revolucionarna, jer je respekt života-uvažavanje svakog živog bića, biljke i životinje, što autor ovih knjiga i te kako shvata“. Kako je uvodničar Mirko Radaković rekao nije bilo mnogo priče o sadržaju knjige, nego da o tome svoj sud treba da daju čitaoci, ali i da sve napisano može pomoći i onima koji se bave naukom.

Milisav Sekulić, general Srpske vojske Krajine, autor 25 knjiga, od kojih se posebno izdvajaju one iz posljednjih ratova„Jugoslaviju nije imao ko braniti-Vrhovna komanda je izdala“ i „Knin je pao u Beogradu“, bio je naredni govornik na ovom skupu.

„Svi mi odlazimo, a knjige ostaju, i oni koji ih pišu to moraju da imaju u vidu. Zato smatram da je i autor knjiga na čijoj smo promociji, imao izuzetnu odgovornost pred ovim i budućim generacijama. Najgore u svemu tome je da mnogi umru, a da ne saznaju pravu istinu. Imao sam u životu rijetku priliku da pregledam gotovo cjelokupnu arhivu, OZNE, UDBE, JNA do 1987. godine, i da zaključim da me je sramota što sam se rodio. Sticajem okolnosti držao sam u rukama i dokument koliko je spomeničara bilo nakon Drugog svjetskog rata, dakle, onih partizanskih boraca koji su stupili u redove do 31. decembra 1941. godine. Spomenice su se odnosile po republikama, a ne nacionalnostima. Tako je, od ukupno 26 976 spomeničara u Jugoslaviji, njih 10 287 bilo sa prostora Republike Hrvatske. Od tog broja, njih 800 su bili Hrvati, a 9 487 su Srbi“, istakao je, u svom obraćanju, general Sekulić, dodajući da je slična situacija i sa poginulim borcima, što govori koliko je ko dao za oslobođenje zemlje 1945. godine, a šta se i kako sve kasnije dešavalo.

Nastavljajući program, Radaković je istakao da je teško pripremiti knjigu za izdavanje, a da je jednom prilikom i sam Majstorović rekao da je treba pripremiti kao mladu za udaju. Da se oli i da se voli. Za izgled ovih knjiga i njihovu pripremu velike zasluge pripadaju i profesoru FDU Miloradu Miši Glušici.

„Knjige koje se nalaze pred nama, sa punom odgovornošću mogu da kažem da su knjige najvišeg dometa. Poznavajući gotovo pola vijeka autora i znajući šta je sve radio, bio mi je dodatni motiv da uđem u sređivanje rukopisa pisanih na raznim papirima i uglavnom kucanih pisaćom mašinom. Pričao je o svemu šta je vidio, a nije želio da ispusti ni najmanji detalj. Po meni, najvažnije u ovim djelima je prikazivanje nekog iskrenog autentičnog vremena i autor je to jako dobro uradio. Moj zadatak je bio da u nekom trenutku sve to saberem, da ga pretvorim u onaj oblik koji će biti prigodan za štampu i uz pomoć štamparije Sprint to je ugledalo svijetlost dana u obliku kakav pred vama sada stoji“, rekao je, između ostalog, Glušica posebno ističući i fotografije koje je uradio Majstorović, po njegovom mišljenju, na najvišem nivou, iako je bio samouk u tom poslu.

Novinari služe istini

Zahvaljujući se prisutnima, autor se posebno zahvalio generalu Sekuliću dodajući još neke istorijske podatke vezane za učešće Srba u NOB-u, a zatim se obratio skupu. „Novinari služe istini, glasila je prva rečenica u kodeksu Saveza novinara Jugoslavije, kada sam ja postao novinar 1954. godine, u vremenu kada je Vladimir Dedijer biran u čuveni Raselov sud. Želio bih da ova misao bude kredo i vodič ovog našeg skupa, uz dodatak one naše srpske narodne pouke „na ljutu ranu, ljut melem“, istakao je, u kraćem obraćanju, Božidar Majstorović pokazujući prisutnima, kako je rekao kupljenu na buvljaku, a zatim napravljenu instalaciju „Božica pravde-GOLA ISTINA“ kojoj sa jedne strane stoji citat Nikole Tesle, a sa druge poruka Vuka Karadžića.

Razmišljanja Božidara-Bože Majstorovića govorila je lička pjesnikinja Milka Šolaja. Ona su se odnosila na stradanje Srba u Jasenovcu i umanjivanju njihovog broja, od strane Franje Tuđmana i njihovih istoričara. Pomenute su i jame bezdanke u okolini Teslinog rodnog kraja, od Jadovnog do Paga, gdje su stradale desetine hiljada Srba u prvim mjesecima 1941. godine. Bilo je tu riječi i o Alojziju Stepincu i njegovim nedjelima tokom i prije Drugog svjetskog rata, ali i nečasnim radnjama Vladimira Bakarića. Za njega autor kaže da je bio Titova i lijeva i desna ruka i da je stolovao za istim stolom kao i poglavnik NDH Pavelić. Na stolu je bio izrezbaren ustaški grb i šahovnica. Za vrijeme Bakarićeve vladavine bili su samo prekriveni crvenom čojom. Bilo je riječi o tome na koji način su stradali Srbi u Garavicama pored Bihaća, njih preko 12 hiljada, a samo slučajnošću i dobrom voljom jednog muslimana, Božo i njegov otac ne doživješe njihovu sudbinu.

Biti i ostati čovjek su životni ideali-vodilje profesora Majstorovića. Bili su i ostali… A kako je sam rekao to su: istina, pravda i sloboda; jednakost, bratstvo i sloga; koegzistencija-živi i radi časno i ne ometaj druge da pošteno rade. Majstorović je bio zaljubljenik u Jugoslaviju, srećan porodični čovjek, ponosan na svoju suprugu Mašu, kćerku Goricu, univerzitetskog profesora u Americi i sina Jovu, koji takođe tamo živi, ali je našao vremena da se pojavi na ovoj promociji.