Promocija dvije knjige dr Petra Opačića, najavlјeno novo izdanje monografija o srpskim vojvodama iz Velikog rata

BEOGRAD - Na promociji u Domu Vojske Srbije 27. marta (da li slučajno na istorijski datum?) su predstavlјene dvije knjige pok. dr Petra Opačića, izdanja Izdavačke kuće „Prometej“ iz Novog Sada. Na promociji, pred više desetina učesnika, govoriti su dr Nikola Popović, dr Miloje Pršić, Dragan Inđić, urednik Izdavaštva RTS i Zoran Kolundžija, urednik i vlasnik IK „Prometej“.

Kolundžija je, između ostalog, najavio da će „Prtmetej“ objaviti i novo izdanje monografija o srpskim vojvodama iz Prvog svjetskog rata,inače široj čitalačkoj publici najpoznatijih djela Petra Opačića i dr Save Skoka.

Petar Opačić (Plavno, 1927 - Beograd, 2015) autor je više knjiga iz ratne istorije Srbije i srpskog naroda, posebno iz periodra Prvog svjetskog rata.

U rodnom Plavnu je završio osnovnu školu. Učesnik je NOB od 1941. godine (kao 15-godišnjak). Bio je pukovnik JNA, profesor na Višoj vojnoj akademiji. Pored vojnih škola, diplomirao je, magistrirao i doktorirao na Filozofskom fakulteta u Beogradu - disertacija „Saveznička Solunska ofanziva“.

Pisao je i o Karađorđevom ustanku 1804. i ratovima između Srbije i turske imperije u 19. i početkom 20. Vijeka i drugim istorijskim temama.

U samo jednom objavlјenom radu (“Srpski ustanak, italijanska reokupacija demilitarizovane zone u zapadnom delu NDH 1941. godine, uzroci, tok i posledice“) pisao je o rodnoj Krajini, o događajima kojima je bio svjedok, analizirajući šta je prethodilo narodnom ustanku Srba protiv ustaške vlasti jula 1941.

Prije devet godina, povodom izlaska iz štampe njegove knjige o Živojinu Mišiću, u prikazu je istaknuto: “Monografija do perfekcije objašnjava lični i profesionalni život sigurno najvećeg srpskog vojskovođe Živojina Mišića. Velikim fondom autentičnih dokumenata, i nadasve razumlјivim stilom pisanja, autor nas vodi kroz noviju istoriju Srbije, a harizmatični Mišić svojom biografijom ocrtava sva prelomna dešavanja u klјučnim periodima srpske države”.

U predgovoru iste, 2009. godine štampane knjige „Srbija između Atante i Centralnih sila 1915-1917“ Opačić je napisao: „U proteklih devet decenija od završetka rata, u svetu je objavlјen ogroman broj naučnih studija, popularnih publikacija, literarnih dela i socioloških studija, memoari istaknutih državnika i vojskovođa, kao i tomovi vojne i diplomatske arhivske dokumentacije.

Generalštabovi Nemačke, Austrije, Francuske i Velike Britanije objavili su zvanične studije o dejstvima njihovih armije u tom ratu. Zanimlјivo je da se u Srbiji, koja je izgubila oko 1.200.000 vojnih i civilnih žrtava i izašla iz rata sa potpuno razorenom i oplјačkanom zemlјom, najmanje radilo na proučavanju toka i posledica rata uglavnom iz političkih razloga“.

Učestvovao je, krajem 2008. godine, u novinskoj polemici poslije promocije knjige „Nevolјni ratnici-velike sile i Solunski front 1914-1918“ akademika Dragolјuba Živojinovića, na kojoj je govorio akademik Dobrica Ćosića. „Ne mogu da se divim političkoj i državničkoj mudrosti Nikole Pašića, rukovodstvu i strategiji prestolaslednika Aleksandra i vojvoda Putnika i Stepanovića, koji su prepolovlјenu vojsku i stotinu hilјada civila, žena i dečaki, ruvođeni fanatiočnom idejom da sloboda i Jugoslavija nemaju cenu, poveli u kolektivno samoubistvo zav ratni cilј koji saveznici nisu tada prihvatili“, rekao je, između ostalog, Ćosić. Na njegovu ocenu o „srpskoj neblagodarnosti“ saveznicima, reagovao je Opačić dokazujući da „države koje se imenuju kao savezničke (...) nisu priznavale Srbiji status savezničke zemlјe do poslednjeg pucnja u Prvom svetskom ratu“. Prema njegovim podacima, Srbiju kao savezničku zemlјu priznala je samo demokratska vlada Rusije posle Februarske revolucije 1917, a potom posle pobede bolјševika u Oktobarskoj revoluciji nova sovjetska vlada „i pozvala je da kao ravnopravni saveznik Rusije učestvuje na budućoj mirovnoj konferenciji“.

Opačić je tada napisao i da je „materijalna pomoć zapadnih članica Antante 'pedantno knjižena' i do poslednjeg pfeninga i centa isplaćena po završetku rata i da se onda radi o ratnom zajmu koji je vraćen uz odgovarajuću kamatu“.

Prema njegovim riječima, (saopštenje na naučnom skupu o knezu Pavlu i 27. martu 1941, održan u Beogradu 2003) Jugoslavija je i u međuratnom periodu bila potpuno izolovana i zaokružena neprijatelјskim državama. „Mala Antanta (savez Jugoslavije, Rumunije i Čehoslovačke), koju su ove tri države obrazovale 1920-1921. godine da bi odbranile sistem utvrđen mirovnim ugovorima posle Prvog svetskog rata od u tom ratu pobeđenih država, postepeno je slabila. Na konferenciji u Sijeni (Rumunija), u avgustu 1937, pokazalo se da je Mala antanta „na samrti", a posle nemačke okupacije Čehoslovačke u septembru 1939. godine prestala je i da postoji. Velike zapadne države, Velika Britanija i Francuska, koje su bile garanti čehoslovačke nezavisnosti i mira u Evropi lako su tu zemlјu prepustile Hitleru, izjavlјujući da je tom žrtvom izbegnut drugi svetski rat, odnosno da je sačuvan mir u Evropi. Obratno, predaja Čehoslovačke Hitleru najrečitije je otkrila svu slabost zapadnih sila, koje su činile stub pobedničke koalicije u Prvom svetskom ratu, što je samo ohrabrilo Hitlera da nastavi svoj imperijalistički pohod“

Dr Petar Opačić i dr Savo Skoko, takođe pukovnik JNA, bili su među rijetkim autorima koji su nadrasli političke ideologije.. Opačić i Skoko su kao koautori objavlјivali monografije o srpskim vojskovođama Živojinu Mišiću i Stepi Stepanoviću još od sedamdesetih godina, zahvalјujući svojoj, ali i odvažnosti urednika tada moćnog izdavača BIGZ.

U prikazu Skokove knjige „Krvavo kolo Hercegovačko“ (Beograd, 2000), koja govori o 1941. godini, Opačić ističe da je bio „svedok mnogih nedaća koje su Skoka u karijeri pratile zbog istinolјubivog kazivanja o istorijskim događajima, ali se nije pokolebati, već je istrajao na putu istine do kraja. Po Opačiću, ta će knjiga „sigurno ući u red trajnih naučnih dostignuća našeg vremena“.

Opačić je krajem osamdesetih godina bio među pokretačima Srpskog kulturnog društva „Zora“ Knin, prve srpske organizacije osnovane u Hrvatskoj poslije Drugog svjetskog rata, i govornik na ponovlјenoj osnivačkoj skupštini društva održanoj u njegovom rodnom Plavnu, novembra 1989.

Govorio je i na osnivačkom skupu Srpske demokratske stranke, na gradskom trgu u Kninu februara iduće godine. Bio je i među osnivačima Udruženja Srba iz Hrvatske u Beogradu, na Vidovdan 1990. i nekoliko godina potom jedan od najaktivnijih članova.

U jednom intervjuu („24 sata“, Beograd, krajem septembra 2008), otkrio je porodičnu tajnu (Gavrilo Princip i majka Petra Opačića su bliski rođaci) o tome kako je sačuvan Gavrilov pištolј, onaj iz kojeg je 28. juna 1914. ubijen austrougarski prijestolonaslijednik Franc Ferdinand i njegova supruga Sofija. „Majka Gavrila Principa, koja je takođe bila član „Mlade Bosne”, čuvala je taj pištolј, a postoji mogućnost da ga je Gavrilova sestra nasledila“, objasnio je Opačić. Te 2008, je pod naslagama prašine, među odbačenim i nepotrebnim predmetima u jezuitskoj zajednici u Beču pronađen stari „brauning”, za koji je utvrđeno da je iz njega pucao Gavrilo Princip“.