Predstavlјena knjiga proze "Memoari pisaće mašine" Sime Šuice

NOVI SAD - "Ovde je reč o mašini koja je postala živo biće, koja je preuzela ulogu pisca, njegovu perfekciju jezičkog izraza, bujnu maštu", rekao je, između ostalog, pjesnik Miloš Bajić, urednik i recenzent nove knjige proze, u stvari kratkog romana, "Memoari pisaće mašine" Sime Šuice, koji svoje knjige objavlјuje pod pseudonimom Gajo Pakara, na predstavlјanju u Novom Sadu.

Pred nekoliko desetina Krajišnika, knjiga je krenula u život u subotu, 10. marta, na Međunarodnom sajmu knjiga. Izdavači knjige su autor i Krajiški kulturno-istorijski centar Beograd, na čijem je štandu i predstavlјena.

Prije promovisanja Šuičine knjige, predsjednik Krajiškog centra, Mirko Radaković, upoznao je prisutne sa radom centra, koji na ovoj uglednoj novosadskoj manifestaciji knjige već tradicionalno učestvuje – ove godine s nekoliko stotina naslova krajiških autora, naslova objavlјenih kod brojnih izdavača. Tu su knjige iz gotovo svih oblasti: istorije (s posebnim naglaskom na vrijednosti i značaj srpskog identiteta Srpske Krajine, njegovog čuvanja, kao i stradanja Srba kako tokom prethodnih vjekova tako i u poslјednjim događanjima u građanskom ratu u Hrvatskoj), nauke, tradicije, umjetnosti (s brojnim naslovima iz oblasti književnosti) itd.

U pogovoru Šuičinoj knjizi, iz koga i navodimo prvu rečenicu ovog teksta, Miloš Bajić piše, a o tome je detalјnije i govorio, kako pisaća mašina, koja priča ovu zanimlјivu priču, "svoja zapažanja iznosi iz svog ureda, od svog prvog zaposlenja do penzionisanja... Na izvoru je informacija, zaposlena u Ministarstvu spolјnih poslova Nemačke. Znala je sagledati sva zbivanja i nesreće koje je Drugi svetski rat proizveo... Pisaća mašina preživela je bombardovanje i zaroblјeništvo. Nekim čudnim putem stiže u Jugoslaviju, kod Đure Milјuša iz Like, o kome lepo piše, osim o njegovim grubim rukama što po tipkama snažno udaraju..."


Šuica smireno vodi priču svoje mašine životom bivše Jugoslavije, zemlјe u koju je, eto, slučajem sudbine prispela, sve do raspada te države i građanskih ratova u njoj. Pa se ona ponovo našla u ruševinama kao poslјedicom bombardovanja. Da bi, u već poodmaklim godinama, progovorila i o lјubavi i o mržnji.

Izuzetno je zanimlјiv poslјednji dio Šuičine knjige, u kome njegova mašina svojom pričom zatvara svoj životni put slučajnim susretom, odnosno uspostavlјanjem veze između potomaka prvih njenih vlasnika, to jest onih koji su radili na njoj, i njenog poslјednjeg "kucača". Što ostavlјamo onome ko uzme ovu zanimlјivu Šuičinu knjigu u ruke da se i sam uvjeri u to.

A to nagovještava i Bajić koji piše: "Da je mašina postala živo biće, dokazuje i saznanje da je kompjuter prevazišao njenu sposobnost".

Odlomak iz "Memoara pisaće mašine" pročitao je dr Momčilo Subotić, koji je i knjizi i njenom autoru uputio i nekoliko zaista pohvalnih riječi.

Posle toga prisutnima se prigodnom rečju obratio i autor knjige.

Simo Šuica rođen je 1949. godine u Šlјivovcu, na Kordunu. Po zanimanju je pravnik. Živi u Beogradu. Objavio je knjigu pjesama "Tragovi u meni", knjigu proze "Hod vremena – priča koja traje", knjigu proze i poezije "Sve i ništa" i knjigu priča "Slika u novom ramu i druge priče".