Počeci manastira Lepavina sežu u polovinu 16. veka, kada u krajeve severne Hrvatske, nekadašnju Gornju Slavoniju, dolaze prve grupe pravoslavnih Srba u većem broju. Tačnije, 1555. godine hilandarski monah Jefrem Vukodabović počinje gradnju drvene crkve, koja se u narednim vekovima dograđuje i menja. Manastir Lepavina smešten je na otprilike kilometar i po puta od željezničke stanice Lepavina, na pruzi Križevci – Koporivnica. U proteklim vekovima manastir je gotovo permanentno bio izložen raznim nedaćama, kako od turske neposredne opasnosti u 16. i 17. veku, tako i od stalnih pokušaja katoličke crkve da ga podvrgnu jurisdikciji Rima, tj. da u njemu instaliraju Uniju.
Unijaćenje je imalo za cilj da pravoslavne Srbe tog područja potčini posredno katoličkoj crkvi. No, monasi mnastira LEPAVINA nisu poklekli u svojoj veri, a u čemu je izuzetan doprinos dao patrijarh Arsenije 3. Čarnojević priliokom svoje posete manastiru 1692 – 1693. godine. Prilikom propasti manastira MARČE, u Lepavinu se seli znatan deo arhiva i ostalih vrednosti, kao i kaluđeri iz Marče. No, uprkos svim teškoćama toga vremena, manastir se dograđuje i proširuje, a današnji izgled dobija u 18. veku.
Izuzetno teške dane manastir doživljava za vreme carice Marije Terezije, kada ga nakratko preuzimaju unijati. No, taj pokušaj ostaje bezuspešan jer pravoslavno stanovništvo tog područja negira Uniju, pa se u tom otporu uključuje i u poznatu Severinsku bunu 1755. god. Materijalni i duhovni procvat manastir doživljava za vreme Kraljevine Jugoslavije, no ne zadugo jer u 2. svetskom ratu usled nemačkog bombardovanja stradaju i manastirska crkva i konak, a od ustaškog terora i kaluđeri. NDH za svog postojanja ponovo u Lepavinu dovodi unijate.
Od oslobođenja 1945. god. manastir ponovo lagano, ali i s teškoćama, napreduje. Obnova zgrade traje i u današnje vreme, a duhovnom napretku manastira neumorno pridonosi već duži niz godina arhimandrit Gavrilo Vučković, starešina manastira Lepavine. Lepavina je danas u opštini Sokolovac, Koprivničko – križevačka županija. Pod rukovodstvom arhimandrita Visariona 1636. počinje temeljna izgradnja manastira Lepavine i 1642. su sa tom izgradnjom bili gotovi i pored svih teškoća na koje su nailazili. 1642. je i baron Ivan Galer potvrdio manastiru pravo vlasništva na sve zemlje oko Banjske i Sesvečana.
Tada je manastir Lepavina bio grkokatolički manastir koji je priznavao papu i vlast zagrebačkih biskupa. Izgradnju manastira su pomagale vojne vlasti jer je on trebao biti središte grkokatoličanstva na ovom prostoru. Zbog toga je istorija manastira Lepavine neodoljivo bila povezana s istorijom Vlaha (Srba) u Varaždinskom generalatu. Godine 1666. učestvovali su oni i stradali u velikoj Osmokruhovićevoj buni. Krajem 1692. i poočetkom 1693. godine patrijarh Arsenije 3. Čarnojević je narod preobratio iz grkokatoličanstva u pravoslavlje.
(Dušan Kašić: SRPSKI MANASTIRI U HRVATSKOJ I SLAVONIJI, Beograd, 1971)
"Zavičajno udruženje Banijaca, potomaka i prijatelja"