Crkveno središte za naš narod u donjem Pounju, bio je manastir Moštanica, sa crkvom Sv. Arhanđela. Manastir ovaj leži u prekrasnom i plodnom predelu, na planini Kozari, u dubičkom kotaru. Ovaj se manastir spominje i u onoj narodnoj pesmi, pod naslovom: „Opet Sveti Savo” — Vuk knj. I pesma 24. stih 30—36. — Beograd 1887.
Dok načini crkvu kod Trebinja Mileševku na Hercegovini,... Ozren crkvu nasred Bosne slavne i Gomelju na granici suvoj, Moštanicu u Krajini ljutoj ”. Kada su Turci osvojili Kostajnicu 1556. godine, postali su gospodari celoga Pounja s obe strane reke Une, i tuda su odmah naselili veliki broj srpsko-pravoslavnog naroda kao svoju Raju. Taj narod podigao je odmah i manastir Moštanicu. Godine 1579. već je manastir postojao, jer se spominje, kako je tu pri igumanu Grigoriju napisana knjiga „Otačnik” godine 7087. a to je 1579. god. od Hrista. [I. Ruvarac, Godišnjica II 258.] A što narod drži, ili što mu se tako kazuje, da je ovaj manastir zadužbina Nemanića, pa se za dokaz navodi i neki manastirski ključ od god. 1111. dubičkog arhiđakonata. [Fr. Rački, Starine IV. 211].
Karlovačkim Mirom ostao je ovaj manastir na turskoj strani, jer je Una postala međa između naše i između turske carevine. Posle Požarevačkog Mira 1718. god. pripadne desno Pounje do iza Kozare našoj carevini, pa tako i Moštanica pripadne novo ustanovljenom Kostajničko-ličkom Vladičanstvu, te tako ostane do Beogradskog Mira 1739. god. Tada opet postane Una međa, pa Moštanica sa okolinom i opet potpadne pod Turke. Za rata pod Josifom 2, opet su oni krajevi pripali ovamo, ali samo za kratko vreme, jer po Svištovskom Miru postane Una opet međa. Potanja unutrašnja istorija ovoga manastira nije toliko poznata. Za vreme turske uprave dakle, upravljahu Srpskom Crkvom i na ovim stranama pećki patrijarsi i dabro-bosanski mitropoliti, obilazeći svoj narod svuda slobodno na osnovu fermana, dobijenih od turskih careva. Patrijarsi su postavljali vladike i mitropolite, a ovi opet sveštenike i kaluđere po svojim mitropolijama i vladičanstvima. Šta više, Sultani su potčinjavali i ispovednike Latinsko-rimske Crkve u Bosni pećkim patrijarsima, kao što se to vidi iz fermana Sultana Mustafe od godine 1731, što ga dade patrijarhu Arseniju 4. gde veli: „A tako isto i sveštenstvo Latinske Crkve u Bosni, po kanonu i njinim nevaljalim zakonima i veri ... da ga za svoga patrijarha priznaju i da slušaju njegove reči, koje se tiču njihove vere i njemu se obraćaju za sve stvari, koje se tiču zakona”. [Vidi ceo ferman u Glasniku 11 str. 181-186.] Za turske uprave, podignuti su i mnogi manastiri po Bosni i na međi, od kojih se spominju Hrmanj i Moštanica, kao dva crkvena središta za pravoslavni narod u gornjem i u donjem Pounju, i s jedne i s druge strane Une. Osim manastira, podizane su i drvene crkvice, od kojih još i danas postoje dve u Baniji iz turskih vremena, a to je jedna u Šakanlijama od godine 1647, a druga u Rujevcu od god. 1671. Naravno da vrednijih podataka o crkvenoj upravi iz toga doba nema. Ako se kada napiše istorija Dabro-bosanske Mitropolije, onda će se tu spomenuti i krajevi ovoga našega vladičanstva, koji bejahu pod tom mitropolijom, do preseljenja patrijarha Arsenija 3. Čarnojevića. Zna se toliko, da je bilo svake nevolje i muke, ali kod svega toga, sačuvao se naš narod i u svojoj pravoslavnoj veri i u svojoj narodnoj Crkvi.
(Iz “Karlovačkog Vladičanstva”, Manojla Grbića, štampanog 1891.godine)
"Zavičajno udruženje Banijaca, potomaka i prijatelja"