17 GODINA OD STRAVIČNOG ZLOČINA U DVORU NA UNI

Detalji: Banija Online; Novosti; 08 Avgust 2012; 3141

DVOR NA UNI (Agencije) - Parastos žrtvama Oluje stradale na cesti Glina Dvor na Uni i civilnih srpskih invalida u osnovnoj školi u Dvoru na Uni održan je danas komemoracijom - parastosom u crkvi Svetog Georgija u Dvoru na Uni i polaganjem vijenaca na tamošnjem gradskom pravoslavnom groblju gdje je većina žrtava i sahranjena.

U zgradi opštine održana je komemorativna sjednica kojom prilikom se okupljenim predstavnicima srpskog naroda s Banije i drugih dijelova Hrvatske obratio predsjednika Srpskog narodnog vijeća (SNV) Saša Milošević.

Ističući da je to, u danima nakon proslave godišnjice "Oluje" u Kninu, najmasovnije okupljanje Srba, Milošević je rekao da je tamo došlo do napretka, jer ima manje slavljenja i zanosa u ceremoniji, ali da je to i dalje dan koji Srbi ne mogu slaviti.

"Oni koji hoće kao što je Veljko Džakula, nisu naši predstavnici već su tu da uveličaju spektakl, ušićare nešto, a ne zbog Srba i zbog pomirenja", rekao je.

"Ono što nas boli je što se slavi, a ne žali - osim deklarativno - egzodus više od 200.000 Srba, od kojih većini nije omogućeno da se vrate, što nas se smatra agresorima, a ne kao ravnopravne građane i žrtve rata i što 17 godina nakon 'Oluje' nema ni jednog odgovornog za zločine koji su tada počinjeni", rekao je Milošević.

On je naglasio da činjenice govore da su Srbi građani drugog reda, od diskriminacije u zapošljavanju, zapostavljenosti krajiških prostora, zanemarivanje kulturnih i obrazovnih potreba, negiranje prava na korištenje jezika i niza drugih prava.

Pozdravivši poruka o priznavanju srpskih žrtava, Milošević je osudio u Kninu izrečenu poruku da su Srbi prihvatanjem "Oluje" prihvatili demokratiju i hrvatsku kao svoju domovinu, ističući da Srbi u Hrvatskoj žive vjekovima, da ih ima u Saboru i na drugim funkcijama gdje ih se izabralo, da rade i plaćaju poreze.

Mi možemo učestvovati u ceremonijama takve vrste kad budemo stvarno ravnopravni građani ove zemlje, rekao je on.

Nakon parastosa u punoj crkvi Sv. Georgija, koji je služio paroh kostajnički Nikola Malobabić, oko stotinjak ljudi otišlo je na pravoslavno groblje gdje je održan pomen, nakon čega su položeni vijenci delegacija opštine, SNV-a, ambasade Srbije u Hrvatskoj, manjinskih i lokalnih samouprava, kao i od strane Samostalne demokratske srpske stranke čije je rukovodstvo, uključujući i poslanika Jovu Vukovića bilo na skupu u Dvoru.

Prisutnima se obratio načelnik opštine Nikola Arbutine i podsjetio da su na dvorskom groblju sahranjeni ljudi koji su izginuli na više mjesta na području opštine, a koji su porijeklom uglavnom s Korduna, zbog čega je najveći dio i sada nepoznat.

Ovo smo mjesto odabrali kao mjesto gdje se možemo skupiti i odati počast svim žrtvama oluje i rata uopšte, rekao je i dodao da se pomen na groblju održava od 2002. a da su 2006. opština i manjinska srpska samouprava postavile krst i ogradile taj dio groblja.

Prisutnima se obratio i poslanik Jovo Vuković, ističući da treba priznati sve žrtve i kazniti sve zločine.

"Žrtva je žrtva, a zločin je zločin", rekao je.

U Dvoru su bili predstvavnici regionalne, lokalne i manjinske samouprave iz sisačko-moslavačke, karlovačke i vukovarsko-sremske županije, odnosno iz Siska, Petrinje, Gline, Dvora, Vrginmosta, Karlovca, Zagreba i drugih gradova.

Bilo je najava da će se vijenac položiti i u Donjem Žirovcu, ali do toga nije došlo. Iz Koalicije udruženja izbjeglica u Srbiji saopštili su da odustaju od polaganja vijenaca Srbima stradalim u akciji "Oluja" u selu Žirovac, a direktor Veritasa Savo Štrbac je ovakav potez kritikovao.

„Da je neko imao namjeru da ode, onda bi otišao i ne bi to uslovljavao“, smatra Štrbac i dodaje da je riječ o pokušaju „skretanja medijske pažnje“, kao što je nespretno učinio i Veljko DŽakula nedavnim odlaskom u Knin, koji je "za pet minuta medijske slave bio spreman da proda srpstvo“.

Štrbac ističe da je "Veritas" u prethodnih pet dana u Tunjicama, Svodni i Bosanskom Petrovcu obilježio 17. godišnjicu stradanja Srba u "Oluji", ne obazirući se na to ko će od zvaničnika doći ili ne. Iz Koalicije udruženja izbjeglica u Srbiji saopštili su da odustaju od ranije najavljenog dolaska u selo Žirovac , "jer hrvatska vlast

i predstavnici srpskih organizacija u Hrvatskoj nisu pokazali iskrenu želju da podrže njihovu inicijativu".

Prema podacima "Veritasa", Hrvati su, i po hrvatskim i po srpskim izvorima, ušli u Dvor u popodnevnim časovima 7. avgusta, a zločin se dogodio 8. avgusta oko 14.30 časova.

Jedan od izvora je i knjiga o ratnom putu 145. brigade HVO iz zagrebačke Dubrave, a u hrvatskom časopisu „Zrin“ od 17. septembra 1995. godine, sami Hrvati govore koje su jedinice ušle prve u Dvor na Uni i iz kog pravca, i pominje se ime komandanta u specijalnoj zagrebačkoj izviđačko-diverzantskoj satniji Matije Ciprića.

U UN-ovim dokumentima, na koje se pozvao hrvatski portal "Indeks.hr“, opisana su, prema riječima jednog danskog vojnika, četvorica muškaraca koji su, bez ikakvog razloga likvidirali srpske civile, kao i način na koji su žrtve smaknute.

Svjedok je prvog počinioca opisao kao muškarca od 40 godina, visokog 190 centimetara, vitkog, u tamnoj maskirnoj uniformi i s ruksakom, naoružanim najverovatnije automatskim oružjem AK 47, koji je pobio civile u školskom hodniku.

Drugi je počininilac opisan kao pedesetogodišnjak, visine od 160-170 centimetara, odjeven u tamnu maskirnu uniformu, koji je u školski hodnik ubacio ručnu granatu.

Preostala dvojica imala su oko 30 godina i bili su odjeveni u svijetle maskirne uniforme, naoružani automatskim oružjem AK 47, a jedan od njih je ušao s protivtenkovskom minom u školu, dok je drugi ubacio ručnu bombu u školu.

Dan nakon emitovanja priloga danske televizije o ovom zločinu u aprilu 2011. godine, hrvatski portal "Indeks.hr“, na osnovu „povjerljivih dokumenata UN-a“, objavio je opis devet žrtava, od kojih je šest

identifikovano: Desanka Teodorović (1915), Zorka Marić (1956), Jovan Macut (1931), Terezija Ružak (1933), Darko Krivokuća (1976) i Slobodan Vukšić (oko 70 god).

Prema "Veritasovim" istraživanjima, žrtve su štićenici Doma penzionera i pacijenti Psihijatrije iz Petrinje.

Iako se u svim izvorima navodi da su sve žrtve srpske nacionalnosti, "Veritas" je došao do saznanja da je Terezija Ružak po nacionalnosti Hrvatica.