Nemački pesnik nastupio u Karlovačkoj gimnaziji

SREMSKI KARLOVCI - Posle zapaženog učestvovanja na Svečanom otvaranju jubilarnog 50. Brankovog kola, nemački pesnik Peter Felker nastupio je i u Karlovačkoj gimnaziji, u čuvenoj Spomen –biblioteci gde je imao susret za mladim lingvistima. Program je vodila profesorica srpske književnosti u Karlovačkoj gimnaziji, dr maja Stokin. U Programu je učestvovao i Stevan Tontić, na čiji predlog ugledni nemački pesnik došao je na ovogodišnje jubilarno Brankovo kolo. Gost iz nemačke govorio je pesme na svom maternjem jeziku, A Tontić ih je, iz njegove radionice prepevane na srpski, čitao publici.

Poezija Petera Felkera nosi slike prirode i snažnog lirskog doživljaja sveta lišenog urbane dramatike. Kao takva, privukla je pažnju mladih filologa među kojima ima i pesničkih talenata. Spomen- biblioteka Karlovačke gimnazije zadivila je istaknutog gosta i želeo je čuti detalje o njenom osnivanju, a time i o samom Aleksiju (Branku) Radičeviću, najčuvenijem đaku Karlovačke gimnazije.

Peter Felker (Peter Völker) rođen je 1949. godine u gradiću Grindau-Rotenbergen blizu Frankfurta, gde i danas živi. Veliki je putnik, najviše je posećivao Grčku, ali i Republiku Srpsku. Zvršio je trgovačku školu, radio u oblasti saobraćaja i medija, bio odgovorni urednik za evropsku politiku pri jednoj nacionalnoj agenciji. Bio je i suizdavač jednog alternativnog magazina, suosnivač Fonda solidarnosti s demokratskim medijima sveta, rukovodilac sindikata za medije i film, te organizator međunarodnih kulturnih programa u zavičajnim gradovima Merholc i Gelnhauzen.

Objavio je više pesničkih dela (tri su posvećena junacima iz grčke mitologije), dva romana, tri knjige za decu. Najnovije, eksperimentalno delo Životni svetlosni tragovi napisao je skupa sa troje drugih autora. Pesnička knjiga Agamemnon i Kasandra u Lakoniji objavljena je u prevodu Stevana Tontića na srpski jezik u Banjoj Luci 2008. godine. Dobitnik više nagrada.

Tokom boravka i nastupa Petera Felkera na jubilarnom 50. Brankovom kolu, upoznali smo ga sa životom Branka Radičevića u Sremskim Karlovcima, i šire. Kao đak najstarije srpske gimnazije, Aleksije (Branko) Radičević u Sremskim Karlovcima stanovao je kod nemačke porodice Auer, mada je, po tvrđenju Ace Popovića Zuba, često menjao stan. Zub navodi da je jedne godine (verovatno1840/41) stanovao sa Julijem Radišićem u kući "Jove profesora oca", koja je kasnije postala vlasništvo majora Rajačića. Ova kuća više ne postoji. Nalazila se u delu prostora koji danas zauzimaju Muzej u Sremskim Karlovcima i institucija Brankovo kolo.


Ovaj podatak je značajan zato što se danas na toj adresi, Patrijarha Rajačića 16, svakog septembra, u Sremskim Karlovcima, okupljaju pesnici i umetnici iz zemlje i sveta tokom odvijanja naše najveće pesničke manifestacije, koja obeležava i slavi poeziju i ime Branka Radičevića.

U negdanjoj, omanjoj zgradi gimnazije, školovao se Aleksije Radičević u Sremskim Karlovcima. Naravno, niko ga ne naziva Branko, već - Aca. U to vreme, u gimnaziji nastavni jezici bili su nemački i latinski. Srpski jezik nastavnici su upotrebljavali u prvom i drugom razredu, ako je đacima trebalo nešto bolje protumačiti. Dobar deo đaka loše je govorio srpski jezik (Nemci iz Banata). Od značajnih Brankovih drugova u svih šest razreda s njim su išli Sima Krstić, Ilija Okrugić Sremac i Stevan Popović. Arsa Putnik išao je u treći i četvrti razred, sve do svoje nesrećne pogibije 9. jula 1839. godine, kada se udavio u Dunavu. O tome je Branko pisao u „Đačkom rastanku“.

U rubrici za vladanje kod Branka stoji, osim “classus primae” i “censor inventutis”, što je bila retkost, čak, neka vrsta počasti. Nikad nije bio kažnjavan, niti batinan. Nedeljom je redovno pevao u crkvi. Svoja duhovna uznesenja ponajbolje je pokazao u pesmi Molitva, koja je obrazac kristalno čiste pobožnosti pesnikove.